Wideo do MP4

MP4 nie jest sposobem kompresji wideo — to pudełko. Formalnie to ISO Base Media File Format (ISO-BMFF): ustrukturyzowany kontener, który przechowuje jeden lub więcej już skompresowanych strumieni (ścieżkę wideo, ścieżkę audio, być może napisy) oraz metadane, wszystko zorganizowane jako zagnieżdżone pudełka, przez które odtwarzacz przechodzi jak przez spis treści. To, co faktycznie ściska piksele, to kodek zapisany w środku — najczęściej H.264 (zwany też AVC) albo nowszy HEVC (H.265), a na tej stronie rodzina VP8/VP9 wolna od opłat licencyjnych. „Kontener a kodek” to najbardziej użyteczne rozróżnienie w plikach wideo: MP4, MKV, MOV i WebM mogą zawierać dokładnie ten sam strumień H.264, dlatego przeniesienie wideo między kontenerami (remux) zajmuje sekundy i nic nie kosztuje, podczas gdy zmiana kodeka (przekodowanie) przepisuje każdą klatkę.

Pudełko moov to główny indeks pliku: pozycje klatek, czasy, lista ścieżek. Enkodery zwykle zapisują je na końcu pliku, bo dopiero po zakończeniu kodowania wiedzą, gdzie wylądowała każda klatka. Odtwarzacz nie może wystartować bez indeksu, więc odtwarzacz w sieci musi najpierw pobrać cały plik — dlatego niektóre pliki MP4 nie odtwarzają się, dopóki nie zostaną w pełni pobrane. Przeniesienie pudełka moov na początek (układ „faststart”) naprawia strumieniowanie: odtwarzacz najpierw pobiera indeks, a klatki dociąga na żądanie. Konwersja z układem w stylu faststart zmienia tylko kolejność pudełek, nigdy skompresowanych klatek.

Remux („bez przekodowania” na tej stronie) kopiuje skompresowany strumień wideo do nowego kontenera nietknięty — klatki identyczne bajt po bajcie, gotowe w sekundach, zero utraty jakości. Działa zawsze, gdy strumień jest już zgodny z docelowym kontenerem. Przekodowanie dekoduje każdą klatkę i kompresuje ją ponownie; jest nieuniknione przy zmianie kodeka, skalowaniu obrazu albo stosowaniu filtrów, a każdy przebieg ponownie kwantyzuje obraz, więc trochę jakości zostaje utracone. Praktyczna zasada: zmiana kontenera albo metadanych → remux; zmiana czegokolwiek w pikselach → przekodowanie.

H.264/AVC (sfinalizowany w 2003 roku) to najpowszechniej odtwarzany kodek wideo na świecie i bezpieczny domyślny wybór całej branży. HEVC/H.265 (2013) zmniejsza mniej więcej o połowę przepływność potrzebną H.264 przy tej samej jakości wizualnej, kosztem cięższego kodowania i bardziej zagmatwanej sytuacji licencyjnej patentów. Rodzina VP8/VP9 i AV1 to wolne od opłat licencyjnych alternatywy opracowane, by ominąć te opłaty; VP9 zwykle plasuje się między H.264 a HEVC pod względem wydajności. Ta strona zapisuje VP8 do MP4 właśnie dlatego, że to kodek, a nie kontener, niesie zobowiązania patentowe — sam MP4 to otwarty standard ISO i prawnie może zawierać każdy strumień, który odtwarzacz przyjmie.

• „MP4 to kodek.” To kontener. Dwa pliki MP4 mogą zawierać zupełnie różne kodeki, dlatego jeden działa na telewizorze, a drugi nie — odtwarzacz odrzucił strumień, a nie plik.
• „Konwersja zawsze traci jakość.” Traci ją tylko przekodowanie. Remux tego samego strumienia do MP4 jest bezstratny i niemal natychmiastowy; tryb „Bez przekodowania” na tej stronie robi dokładnie to.
• „Większy plik musi mieć lepszą jakość.” Rozmiar pliku = przepływność × czas trwania. Nieefektywny stary kodek przy dwukrotnie większej przepływności często wygląda gorzej niż nowoczesny kodek przy połowie tej wartości — porównuj kodeki przy podobnej jakości wizualnej, a nie podobnym rozmiarze.
• „Pliki MP4, których nie da się strumieniować, są uszkodzone.” Zwykle pudełko moov po prostu leży na końcu pliku; przeniesienie go na początek (układ faststart) sprawia, że identyczne wideo można strumieniować.

Powiązane narzędzia: Wideo na MKV dla w pełni otwartego kontenera Matroska, Wideo na WebM dla pary WebM wolnej od opłat licencyjnych, Cięcie wideo do przycinania z dokładnością do klatki kluczowej bez przekodowania oraz Dodawanie/wyodrębnianie napisów, by osadzić ścieżki tekstowe w MP4.