Narzędzia wideo — przycinanie, cięcie, dzielenie i łączenie wideo
Obcinanie wideo
Cięcie wideo – przycinanie, cięcie, dzielenie i łączenie wideo online — wytnij niechciane fragmenty, podziel klip na kilka segmentów albo scal kilka plików wideo w jeden. Całe przetwarzanie odbywa się lokalnie w przeglądarce, więc pliki nigdy nie są wysyłane na żaden serwer, a prywatność jest w pełni zachowana.
Obsługiwane wejście: wideo używające otwartych kodeków wolnych od opłat licencyjnych, np. VP8/VP9/AV1/MPEG-4/FFV1 (kontenery WebM, MKV, MP4, MOV, AVI). Format wyjściowy i kodeki wybiera się poniżej; każde wyjście jest przekodowywane lokalnie w przeglądarce.
Pierwsze użycie ładuje do bieżącej przeglądarki silnik przetwarzania wideo (ok. 30 MB). Jest on zapisywany w pamięci podręcznej i używany ponownie, więc prosimy o cierpliwość.
🎥
Kliknij, aby wybrać plik wideo, albo przeciągnij go i upuść
Obsługiwane są WebM, MKV, MP4, MOV, AVI i inne popularne formaty; zalecany rozmiar poniżej 500 MB
Przytnij / tnij: zachowaj tylko fragment wideo między czasem początkowym a końcowym (format GG:MM:SS albo same sekundy, np. 00:00:05 lub 5). Wybrany fragment jest przekodowywany do nowego pliku.
Dzielenie: podziel wideo na kilka części. Podaj punkty czasowe (oddzielone przecinkami, np. 00:00:10,00:00:20) albo podziel na równą liczbę części. Każda część jest pobierana osobno.
Scalanie: dodaj dwa lub więcej plików wideo, ustaw ich kolejność, a następnie scal je w jeden plik. Wszystkie wejścia są przekodowywane z tymi samymi ustawieniami, więc różne kodeki są obsługiwane; dla najlepszego wyniku zachowaj zbliżoną rozdzielczość i ustawienia dźwięku.
Czym są klatki kluczowe i GOP? Dlaczego cięcie wideo jest trudniejsze, niż wygląda
Cięcie wideo brzmi jak usuwanie wycinka bajtów, ale skompresowane wideo nie przechowuje kompletnych obrazów. Skompresowany strumień to łańcuch, który zaczyna się od w pełni samodzielnego obrazu (klatki kluczowej, klatki I), a po nim następują dziesiątki klatek, które przechowują jedynie to, co zmieniło się od poprzedniej. Klatki 47 nie da się zdekodować, dopóki nie zdekodowano klatek od 1 do 46. Ten łańcuch zależności — jedna klatka kluczowa plus wszystkie klatki, które się na niej opierają — nazywa się GOP (Group of Pictures). Cięcie jest więc negocjacją ze strukturą GOP: tnij na klatce kluczowej, a można kopiować bajty; tnij gdziekolwiek indziej, a coś trzeba odbudować.
Pięć faktów, na których opiera się reszta strony: • klatka I (klatka kluczowa) = kompletny obraz, który da się zdekodować samodzielnie; klatka P = zmiany względem poprzedniej klatki; klatka B = zmiany interpolowane między dwiema klatkami • GOP = jedna klatka kluczowa wraz z zależnymi od niej; typowa długość: 1–2 sekundy (przy 30 kl/s to 30–60 klatek) • cięcie na klatce kluczowej = kopiowanie istniejących GOP, natychmiastowe i bezstratne, ale cięcie przyciąga do najbliższej klatki kluczowej (z przesunięciem o długość GOP) • cięcie co do klatki = dokładnie wybrana klatka, ale graniczny GOP musi zostać przekodowany • rozmiar zależy od przepływności: 60-sekundowy klip przy 12 Mb/s to 12×60/8 = 90 MB, niezależnie od tego, co jest na obrazie
Klatki I, P i B
Klatka I („intra”) to kompletny obraz w rodzaju JPEG z tego momentu; jest duża, ale nie potrzebuje niczego innego. Klatka P („predicted”) przechowuje tylko różnicę względem poprzedniej klatki — statyczne ujęcie kamery sprawia, że klatki P są prawie darmowe, dlatego wideo z mówiącą głową kompresuje się tak dobrze. Klatka B („bidirectional”) jest przewidywana z obu klatek: poprzedniej i następnej, wychwytując obiekty, które się pojawiają, a potem znikają; jest najtańsza do zapisania, ale najtrudniejsza do edycji, bo kolejność dekodowania nie zgadza się już z kolejnością wyświetlania. Edytory wideo ukrywają tę złożoność; format pliku nie.
Czemu cięcie na klatce kluczowej jest natychmiastowe i bezstratne
Cięcie na klatce kluczowej wybiera całe GOP i kopiuje ich skompresowane bajty do nowego kontenera — bez dekodowania, bez przekodowania, zakończone mniej więcej w czasie zapisania pliku. Ceną jest precyzja: żądany punkt wejścia może wypaść tylko tam, gdzie faktycznie jest klatka kluczowa. Przy GOP o długości 2 sekund i 30 kl/s (60 klatek na GOP) najbliższa klatka kluczowa może być oddalona nawet o 59 klatek, więc klip może zacząć się wyraźnie wcześniej lub później, niż zaznaczono. Twórcy streamingu kodują z odstępem klatek kluczowych 1–2 s właśnie po to, by przewijanie pozostawało responsywne; nagrania z monitoringu z GOP po 10 sekundach są znane z „skakania” przy przewijaniu.
Dlaczego cięcie co do klatki musi przekodować
Załóżmy, że idealna klatka początkowa to klatka P w środku GOP. Jej skompresowane bajty mówią „tak samo jak poprzednia klatka, z wyjątkiem…” — bezużyteczne bez poprzedzających ją klatek. Żeby uczynić ją samodzielną, cięcie musi zdekodować cały GOP aż do tej klatki, awansować wybraną klatkę do nowej klatki kluczowej i przekodować ją (oraz wszystko po niej, aż do następnej oryginalnej klatki kluczowej). Ten koszt ponosi tylko graniczny GOP: reszta klipu wciąż kopiuje się bajt po bajcie. Dlatego cięcie co do klatki jest wolniejsze, ale tylko nieznacznie bardziej stratne — jeden GOP dostaje drugi przebieg kompresji, reszta pozostaje nietknięta.
Typowe nieporozumienia
„Cięcie to po prostu usunięcie fragmentu pliku.” Prawie żadna klatka nie istnieje samodzielnie w skompresowanym strumieniu; każdy punkt cięcia najpierw trzeba uzgodnić ze strukturą GOP.
„Każde cięcie przekodowuje i kosztuje jakość.” Cięcia na klatkach kluczowych nigdy nie przekodowują. Nawet cięcia co do klatki przekodowują tylko pojedynczy graniczny GOP; wszystko skopiowane po nim jest identyczne bit po bicie.
„Punkt cięcia to dokładnie to miejsce, gdzie przeciągnąłem znacznik.” W trybie klatki kluczowej przyciąga się do najbliższej klatki kluczowej; tylko tryb co do klatki honoruje dokładną klatkę — a to wybór trybu, a nie błąd.
